Dear Mr. Torosyan/Հարգելի Պր. Թորոսյան

[English is Below]

Հարգելի Պր. Թորոսյան,

Որքան հայտնի է, այս շաբաթվա վերջին Դուք մասնակցելու եք Եվրախորհրդում կայանալիք մի ժողովի, ուր քննարկվելու են ժողովրդավարության և մարդու իրավունքների հարցեր։ Դրան նախապատրաստվելը պետք է որ բավական դժվար լինի Ձեզ համար, հատկապես աշխատանքային այն հսկայական ծանրաբեռնվածության պայմաններում, որի մեջ եք հայտնվել այս դժվարին ժամանակներում։ Իրենց հայրենիքի համար պայքարող մտավորականներն ու հերոսները հաճախ մեծ կորովի տեր անձնավորություններ են՝ Ճշմարտության, Արդարության և Ազգասիրության մեծագույն մղումներով։ Եվ ես ապշած եմ Ձեր կորովից՝ ելնելով Ձեր վարած քաղաքականության ապակառուցողական ու բռնակալական բնույթից։

Իրականում միայն երկու միջոց կա, որով կարող եք պահպանել քաղաքականության ստեղծման և իրականացման Ձեր ցուցաբերած կորովը։ Առաջինն այն է, որ Դուք պետք է որ իսկապես մերժեք նայել ձեր շուրջը գոյություն ունեցող աշխարհին։ Դուք պետք է որ տեսնեք թերթերը, սակայն չընթերցեք դրանք։ Պետք է որ մեքենայով անցնեք ցուցարարների կողքից, սակայն չնկատեք նրանց։ Դուք ճանաչում եք ռադիոյի ձայնը, սակայն չեք լսում այն։ Եվ երբ ճշմարտության մի բեկոր ինչ-որ հնարքով կարողանում է հանկարծ ներթափանցել, ինչպես օրինակ այն գիտակցությունը, որ Դուք վճռորոշ դեր եք կատարել ձեր հայրենակիցների ձերբակալության գործում, Դուք, մեծ ջանասիրությամբ ինքներդ Ձեզ վարժեցրած, անմիջապես և աներբայորեն ձերբազատվում եք նման մտքերից։ Դուք երկաթե վարագույրներ եք զետեղել Ձեր աչքերին՝ այնքան սեղմ, Ձեր տեսադաշտն այնքա՛ն նեղացրած, որ կարող եք տեսնել միայն այն, ինչ Ձեզ հարկավոր է առաջ գնալու համար։

Երկրորդ տարբերակն այն է, որ Դուք գուցեև տեսնում եք, լսում եք, հոտն առնում եք, զգում եք այդ ամենը՝ ցույցերը, վանկարկումները, բռնություններն ու ձերբակալությունները, սակայն Ձեր եռանդը վատնվում է այդ ամենում ունեցած Ձեր դերը մշտապես և ամեն րոպե արդարացնելու վրա՝ կեղծ ու ժամանակավոր հանձնաժողովներ ստեղծելու Ձեր գաղափարներով, որոնք պարզապես ստերի խախուտ ու թափանցիկ մի ճաղավանդակ է։ Եվ Դուք ոչ միայն ստիպված եք եղել կերտելու այդ պատրանքները, այլ նաև պահպանելու դրանք, ինչն առանց ուժերի մեժ լարման չի լինում։

Երբ մենք աշխատում ու տքնում ենք, երբ ինքներս մեզ թույլ չենք տալիս մեզնից մեկ մետր շառավղով այնկողմ կատարվածը տեսնել ու լսել, երբ մտահոգ ենք կեցվածք ընդունելով, այլ ոչ թե ճշմարտությամբ, ժամանակի ընթացքում մարում ենք, Պր. Թորոսյան։

Դուք Ձեզ համար ապրելու երևակայական մի աշխարհ եք ստեղծել, Պր. Թորոսյան։ Հուսամ, ուժ կունենք չմարելու՝ հանուն Ձեր իսկ բարօրության, քանի որ Ձեր ողջ աշխարհը կկործանվի, և դուք կմնաք միայնակ այն իրականության հետ, որից խուսափելու համար տքնաջանորեն աշխատել եք։ Դուք ստիպված կլինեք դեմ հանդիման կանգնելու Ձեր իսկ անդրադարձրած պատկերի հետ։

Անկեղծորեն՝

Ծիծեռնակ

Dear Mr. Torosyan,

It seems later this week you will participate in a meeting at the Council of Europe to discuss Democracy and Human Rights. The preparation for this must be very demanding, especially in addition to the incredible amount of work you already have during such trying times. Intellectuals and heroes who fight for their country often have great stamina, with a deep internal drive for Truth, Justice, and Nationhood.
Hence, I am astounded by your stamina, given the destructive and repressive nature of your policies.

Truly, there are only two ways you could maintain the stamina you show in creating and upholding your policies.

First, you may truly refuse to look at the world around you. You may see newspapers, but refuse to read them. You may drive past protesters, but not look at them. You recognize the sound of the radio, but you do not listen. And when a sliver of truth manages to sneak past, such as knowing that you have been instrumental in the unlawful imprisonment of fellow Armenians, you have taught yourself, through much hard work, to banish those thoughts immediately, and without questioning. You have placed blinders on your eyes, so tight, with your field of vision so narrow, that you only can see that which is absolutely necessary to keep you moving forward.

The second option is that you may see, hear, smell, and feel all of these things – protests, chants, repressions and imprisonments. Your energy is spent in constant, minute to minute justification of your role in all of these; in coming up with falsities and ad-hoc committees that form a fragile and transparent latticework of lies. And not only do you have to create these mirages, but you have to maintain them, which cannot be without its stresses.

When we work and toil to an extreme, when we do not allow ourselves to see or hear beyond one meter in each direction, or we are preoccupied with appearances and not truths, we eventually falter, Mr. Torosyan.

You have created quite an imaginary world to live in, Mr. Torosyan. I hope you have the strength not to falter, for your own sake, as that entire world will collapse and you will be left with the realities which you work so hard to escape. You will be forced to face your own reflection.

Sincerely,

Tzitzernak