I received another "interview" from the Intrepid Reporter - English is below the Armenian
ԵՐԵՎԱԿԱՅԱԿԱՆ (ԲԱՅՑ ՈՉ ԱՅՆՔԱՆ ԱՆՀԱՎԱՆԱԿԱՆ) ՀԱՐՑԱԶՐՈւՅՑ հ. 2 ԱԶԱՅԻՆ ԱՆՎՏԱՆՈՒԹՅԱՆ ՔՆՆԻՉՆԵՐԻՑ ՄԵԿԻ ՀԵՏ
Կատարված խիզախ լրագրողի կողմից
Երևան, ապրիլի 23, 2008
Հարց. Պրն. քննիչ, կցանկանայի հասկանալ, թե ինչու՛ է այս հարցազրույցը «երևակայական«։ Ինչու՞ չենք կարող իրական հարցազրույց ունենալ։
Պատասխան. Լսել եմ, որ Դուք փորձառու լրագրող եք, հետևաբար պետք է հասկանաք, թե ինչու պետք է երևակայենք այս հարցազրույցը. իրականը իշխանությունների գործն է, իսկ ես ընտանիք ունեմ։
Հ. Իհարկե, իհարկե, ներողություն եմ խնդրում։ Կարող եք պատասխանել այնպես, ինչպես ուզում եք, պրն. քննիչ։ Սակայն ես մի քիչ շփոթմունքի մեջ եմ. ինչու՞ պետք է մի լրագրողի հետ հարցազրույցը վնասի կամ վտանգի Ձեր ընտանիքին։
Պ. Մեզ ասվել է, որ լրագրողների հետ չխոսենք։ Կամ որևէ օտարերկրացու հետ, ինչպես այն մարդիկ, որոնք կարծում են, թե իրենք ինչ ինչ իրավունքներ ունեն` սոսկ այն պատճառով, որ քաղաքացիներ են։
Ինձ Ձեր հարցը մի փոքր զարմացնում է։ Այս ամբողջ իրադրության մեջ տրամաբանություն կա։ Կարծում եմ` ես հասկանում եմ այդ տրամաբանությունը։ Բայց դե, դա հասկանալն իմ գործը չէ, այնպես չէ՞։ Աստված գիտի, թե մարդիկ իմ ասածի հետ ինչպես կվարվեն։ Ես իմ աշխատանքը չկորցնելու մասին եմ միայն մտածում։
Հ. Կատարելապես տրամաբանական է, պրն. քննիչ։ Եկեք անցնենք մեր հարցազրույցին։ Մեր ընթերցողների համար, որոնք կարդացել են քննիչների մասին, բայց չգիտեն, թե նրանց գործը ճիշտ ինչ է, հետաքրքիր կլինի իմանալ Ձեր աշխատանքային առօրյայի մասին։ Կարո՞ղ եք մեզ ասել, թե Ձեր օրն ինչպես է անցնում. ասենք` ինչպիսի՞ն էր Ձեր օրն այսօր։
Պ. Սիրով։ Այսօր ես արդյունավետ օր եմ ունեցել, ինչպես վերջին ամսվա մեջ գրեթե ամեն օր։ Մեր պետը մեզ տվեց այն մարդկանց օրվա քվոտան, որոնց այսօր պետք է բերման ենթարկենք հարցաքննության. այսօրվա թիվը վերջին շաբաթվա սովորական թվերից փոքր ինչ մեծ էր։ Ես մի քիչ զարմացել էի, որովհետև կարծում էի, թե իրադրությունը այսքան երկար շաբաթների, փաստորեն` արդեն ամիսների, տանջալի աշխատանքից հետո հանդարտվում է։ Վաղը ապրիլի ձչ ն է, հետևաբար մտածում էի, որ իրադրությունը կհանդարտվի։
Բայց մեր պետն առավոտյան, ես կասեի` փայլուն կերպով վերլուծեց իրադրությունը, և այդ ամբողջի ամփոփումն այն էր, որ երբեք չենք կարող իմանալ, թե ու՛մ միջոցով, ինչպե՛ս և որտե՛ղ մեր ազգային անվտանգությանը կարող է վտանգ սպառնալ։
Հ. Այդ քվոտաներն ինչպե՞ս են առնչվում այն մարդկանց հետ, որոնց պետության անվտանգությունն ապահովելու համար բերման եք ենթարկում։
Պ. Պատասխանը պարզ է։ Այդպես ասաց մեր պետը։ Զգոնություն, ասաց նա։ Ձեր աչքերն ու ականջները բաց պահեք։ Ընտրություններից առաջ ու հետո փողոցները լցված են մարդկանցով, և դժվար չէ կռահել, թե ով կարող է լինել պետության թշնամի։ Կարող է լինել որևէ մեկը և որևէ վայրում։ Բերման ենթարկելիք մարդկանց քվոտաներից հետո նա մեզ տվեց մեր առաջադրանքները։ Քվոտաները կիրառվում են արդեն մի քանի շաբաթ։ Նպատակը հնարավորինս շատ թվով ընտանիքների խոցելի դարձնելն է։ Այդ ընտանիքների մեջ կան այնպիսիք, որոնց անդամները մասնակցել են ընտրությունների արդյունքների դեմ անցկացրած անհամ ցույցերին։ Մյուսները կարող են ապագայում նրանց միանալ։ Մեր ղեկավարն ասաց, որ շատ կարևոր է, որ բոլոր հնարավոր միջոցները գործադրենք այդ հակապետական գործողությունների նկատմամբ, որոնք սպառնում են մեր պետության անվտանգությանը։ Փայլուն է, այնպես չէ՞։
Հ. Ձեր պետը որքա՜ն մտահոգ է պետությամբ, պրն. քննիչ։ Իսկ ինչու՞ էր այսօր ավելի մտահոգ։
Պ. Մենք պետք է մտածենք դավաճանների ու ոչ հայրենասեր տարրերի մասին, որոնք կարող է կամենան մեր ազգային սգո օրը (կարծեմ` ցեղասպանության հետ կապված օր է) վերածել մեր կայունության դեմ բոլոքի օրվա։ Մեր իմաստուն պետն անվարան է կայունության հարցում։ Պետը հավաստիացավ, որ մենք իրեն սխալ չհասկանանք. որոշ ցույցեր պետք էր թույլ տալ։ Թուրքիայի դրոշն այրելը թույլատրվում է, իսկ դեպի Ծիծեռնակաբերդ երթ անել աչքերի մեջ առկայծող կրակով` անթույլատրելի է։
Հ. Սա նշանակու՞մ է, որ այսօր պե՛տք էր որ ունենայիք հարցաքննվելիք կասկածելի տարրերի շատ ավելի մեծ քվոտա, քան ուրիշ օրեր։
Պ. Վստահ չեմ, թե հասկանում եմ Ձեր ասածի իմաստը։ Մեր քվոտաները զանազան են. այսօր ավելի, վաղը` նվազ։ Թվերն իրականում կարևոր չեն։ Ազգային անվտանգության պաշտպանությունն այնքան կարևոր է, որ այն կարող է և թվային տարբերություններ թույլ տալ։ Մեր պետը մեզ միշտ զգուշացնում է, որ այս բաների մասին մտածելը մեր գործը չէ։ Քանի դեռ իմ պետն ինձ ասում է, թե մեր արածն ու անելիքը կարևոր են մեր ազգային անվտանգության համար, ինձ դա լիուլի բավարարում է։ Հիշեք` իմ պետն է որոշում, թե ես աշխատանք կունենամ, թե ոչ։
Հ. Որքա՜ն նրբանկատ եք, պրն. քննիչ։ Սակայն, երբ ուշ գիշերներին մենակ եք մնում, երբևէ մտահոգվու՞մ եք այս ամենով։ Լինու՞մ են պահեր, որ մտածեք։
Պ. Պետք է հասկանաք, որ մեզ չեն վճարում` ինքնուրույն մտածելու համար։ Մենք մաս ենք կազմում պետության ապագան ապահովող կարևորագույն մի հիմնարկության։ Մի քանի օր առաջ ես սա բացատրում էի իմ ծռ տարեկան դստերը։
Բացի այդ, ես ամեն բան անում եմ, որ մտածելու ժամանակ չունենամ։ Երբ մեր առօրյա գործերն ավարտում ենք և քաղաքացիներին հարցաքննելու մեր օրական քվոտաները սպառում, մինչև տուն գնալը խմելու ենք գնում։ Երբեմն իրար պատմություններ ենք պատմում, թեև դրանք արդեն ձանձրալի են դարձել։
Հ. Շատ գեղեցիկ արարք է Ձեր կողմից, պրն. քննիչ, Ձեր դստեր հարցերին պատասխանելը. բազմաթիվ ծնողներ կան, որ իրենք իրենց նեղություն չեն պատճառում դա անելու։ Բայց թույլ տվեք հարցնել. երբևէ կասկածի պահեր ունենու՞մ եք։
Պ. Եթե Ձեզ գաղտնիք ասեմ, խոսք կտա՞ք, որ այն չեք հրապարակի։
Հ. Իհարկե։ Ես Ձեզ արդեն խոստացել եմ կատարյալ գաղտնիություն։
Պ։ Ուրեմն, ասեմ։ Երկու գիշեր առաջ դա պատահեց։ Տուն հասնելու վրա էի, երբ իմ հարևան ու ընկեր Աշոտը (քանի որ հարևաններ էինք, ուրեմն պետք է ընկերներ էլ լինեինք) ինձ փողոցում բռնացրեց ու ճամփաս կտրեց։ Նրա որդին բերման ու հարցաքննության էր ենթարկվել մեր բաժնի քննիչներից մեկի կողմից։ Ես տղային, իհարկե, ճանաչում էի։ Հարևանս ուզում էր իմանալ, թե ինչ էր կատարվում, հետո հարցրեց, թե կարո՞ղ էի արդյոք որևէ բան անել։
Հ. Իհարկե, հարևանությունն ու ընկերությունը հաշիվ չեն, երբ խոսքը վերաբերում է ազգային անվտանգությանը։ Ես լիովին համաձայն եմ Ձեր դիրքորոշմանը, պրն. քննիչ։ Եթե Ձեր հարևանը որդի ունի, որն սպառնալիք է ազգային անվտանգությանը, անշուշտ պետք է առնվազն բերման ենթարկվի և հարցաքննվի։
Պ. իտեի, որ ինձ կհասկանաք։ Բայց այնքան շատ լրագրողներ կան, որ չեն հասկանում։
Հ. Ուրիշ դեպք կարո՞ղ եք հիշել, երբ մտածելու անհրաժեշտություն եղավ։
Պ. Հաճելի բան չէ հիշելը, բայց, քանի որ չեք հրապարակելու, կնշեմ անցյալ շաբաթվա իրադրությունը։ Իմ աշխատակիցներից մեկը Պիցա դի Ռոմայից մի հավաքարարուհի էր բերման ենթարկել։ Ինձ ասված էր, որ ազգային անվտանգության տեսակետից կարևոր էր Պիցա դի Ռոմայի տիրոջը կործանելը։ Դե գիտեք, այն որ ռզո են ասում։
Հ. Նկատի ունեք Խաչատուր Սուքիասյանի՞ն։
Պ. Դա՞ է նրա անունը։ Ինչևէ։ Մեզ հանձնարարվել էր նրանց հաշվապահական գործերի մեջ ինչ որ թերություն գտնել և հարկերի մասին հարցեր բարձրացնել։ Ճիշտ ինչպես արվեց յումրիի այն անկախ հեռուստատեսային կայանի հետ։ Իմ գործընկերը, որին նշանակել էին ռզոյի գործի պատասխանատու, որոշել էր, որ այդ ռզո կոչվածին բռնելու լավագույն ձևը նրա հարկային փաստաթղթերի մեջ սխալներ գտնելն էր։ Այսպիսով, ձերբակալեցին ու բանտարկեցին իրենց մոտ աշխատող հավաքարարին։ Այդ կնոջ խնամքի տակ են երկու երեխա և մայրը։ Սակայն ազգային անվտանգության համար կարևոր էր ռզոյին ոչնչացնելը, իսկ այդ կինը հեշտ թիրախ էր։ Նորմալ դեպքում նա պետք է ստորագրեր այն թղթերը, որ նրանից պահանջվում էր ստորագրել։
Նա դեռևս բանտում է։ Նրան ազատ կարձակենք միայն երբ նա ստորագրի մի վկայություն այն մասին, որ ռզոն իր հաշվապահական հաշիվները կեղծել է։ Չեմ հասկանում, թե ինչու չի ստորագրում այդ վկայությունը։ Շարունակում է դիմադրել` ասելով, թե ինքն ընդամենը մատուցողուհի է կամ հավաքարարուհի և ֆինանսների հետ գործ չունի։ Իսկապես չեմ հասկանում։ Մի՞թե ինքն իր ընտանիքի մասին այնքան հոգ չի տանում, որքան մենք։
Հ. Շնորհակալություն Ձեզ, պրն. քննիչ։ Ի լրումն հարցաքննության համար բերման ենթարկվածների` հարյուր թե երկու հարյուր մարդ էլ կա, որ կալանված է։ Կարո՞ղ եք ճշգրիտ թիվն ասել։
Պ. Դա արդեն պետական գաղտնիքի հրապարակում կլինի։ Ես ընդամենը քննիչ եմ, և ընդհանուր թիվն ինձ չի հետաքրքրում։ Ես սովորական թվով մարդկանց եմ բերում հարցաքննության։ Սա աշխատանքիս հեշտ մասն է, և ես այն սիրում եմ։ Պետք է խոստովանեմ, մի քիչ հաճույք եմ ստանում սենյակում տեր տիրական լինելուց, ուր կարող եմ գոռալ, սպառնալ և երբեմն էլ ծեծել քաղաքացուն, որ նստած է այնտեղ և ոչինչ անել չի կարող։ Ինչպես մեր բարեկամ ոստիկանները փողոցներում։ Բայց այս ամենը ծառայում է բարձրագույն նպատակի։
Հ. Որքան առաջադեմ մտածող եք, պրն. քննիչ, և որքան գործնական։ Կարո՞ղ եք ինձ ասել, թե ինչու՞ կալանվածների մասին տեղեկությունն ամբողջապես չի հրապարակվում։
Պ. Լսեք, ես ընդամենըքննիչ եմ, որ հետևում է իրեն տրված ցուցումներին։ Ես կատարում եմ հանձնարարությունների իմ մասը։ Ես բերման եմ ենթարկում մի տաս տասներկու քաղաքացու, հարցաքննում ու վախեցնում եմ նրանց և հավաստիանում, որ իմ աշխատավարձը վաստակեցի հնարավորինս մեծ թվով քաղաքացիների ահաբեկելով։ Մենք չեն ուզում նրանք փողոց դուրս գան. սա պարզից էլ պարզ է։ Որևէ նպատակով։ Բացի եթե գնումներ եմ անում։ Պետք է հասկանաք, նույնիսկ զբոսանքի ելածներն են կասկածյալ։
Հ. Ոմանք կալանվածների դեմ հարուցված մեղադրանքների առնչությամբ ինչ որ անկապ հարցեր են բարձրացնում։ Դուք և Ձեր գործընկերները հավանաբար շատ շատերի եք հարցաքննել մինչև նրանց ձերբակալելը, ինչպես պահանջվում է օրենքով։ Կարո՞ղ եք ասել, թե ինչ մեղադրանքներ են հարուցվել նրանց դեմ։
Պ. Դա շատ հեշտ է։ Այնքան բազմազան մեղադրանքներ կան, որ կարելի է պետության թշնամիների դեմ հարուցել։ Մեր օրենքները հստակ են և գնալով է՛լ ավելի են հստականում այն անհատների ու խմբավորումների նկատմամբ, որոնք չեն ենթարկվում ներկա կարգերին։ Այդ կարգերը մեզ համար կարևոր են։
Հ. Կարո՞ղ եք օգնել մեր ընթերցողներին հասկանալու իրավական խնդիրները։ Լսել եմ, որ եվրոպական որոշ կառույցներ (դրանցից այնքան շատ կա) կալանվածների մասին հարցեր են բարձրացրել։ Նույնիսկ կան այնպիսիք, որոնք այդ կալանվածներին համարում են «քաղբանտարկյալներ«։
Պ. Օ՛հ, դա հիմարություն է։ Մենք հավատարիմ ենք այն բոլոր սկզբունքներին, որ եվրոպացիներն ակնկալում են մեզնից։ Եթե ոչ այսօր, ապա վաղը։ Այդպես է ասում իմ պետը։ Դա ինձ լիուլի բավարարում է։ Եվ դա պետք է բավարարի նաև եվրոպացիներին։ Ի վերջո, ո՞վ պետք է ինձ համար ավելի կարևոր լինի. արևմուտքցինե՞րը, որոնք մեզ չեն հասկանում, թե՞ իմ պետը։
Հ. Հասկանում եմ, պրն. քննիչ։ Բայց Դուք դեռ չեք ասել, թե կալանվածներն ինչու՞մ են մեղադրվում։ Դա կօգնի ներսի թե դրսի ըմբոստներին ու օտարներին լիովին հասկանալու ձեր դիրքորոշումը։
Պ. Օ, մենք ամեն տեսակի օրենքներ ունենք, որ արդարացնում են նրանց կալանումը։ Եթե չունենայինք էլ, համոզված եմ, իմ պետն ու նրա պետերը կստեղծեին նման օրենքներ։ Այնքան էլ մի դժվար բան չի։ Բայց, իբրև իշխանությունների համար աշխատող քննիչ, ես պետք է հասկանամ, թե ինչի հետ գործ ունեմ։
Նախագահն ու իմ պետը դա բացատրել են։ Ինչքան հասկանում եմ, կալանվածները մեղավոր են մեկ պարզագույն հանցանքի մեջ. դա իրենց քաղաքացիական իրավունքներից օգտվել փորձելու հանցանքն է, քաղաքացիություն խաղալն է։
Էլ ու՞ր կմնա մեր ազգային անվտանգությունը, եթե այդքան շատ քաղաքացիներ օգտվեն այդ իրավունքից։ Համաձայն չե՞ք ինձ հետ։
Հ. Օ, դուք այնքա՜ն ոգեշնչող եք և այնքա՜ն այնքա՜ն անձնուրաց։
AN IMAGINARY (BUT NOT IMPROBABLE) INTERVIEW, No. 2:
LISTENING TO A NATIONAL SECURITY INVESTIGATOR
By the Intrepid Reporter
Yerevan, April, 23, 2008
Q. Mr. Investigator, before we start, I wonder if you can tell me why we’re calling this interview imaginary? Why can’t we have a real interview with you?
A. Look, I’ve heard that you’re an experienced journalist. So you must realize why we have to imagine this interview: this job belongs to the authorities and I have a family.
Q. Of course, of course, forgive me. You can respond any way you want to, Mr. Investigator. But I’m a little confused: why would an interview with a reporter jeopardize your position or endanger your family?
A. We’ve been told not to speak to reporters. Or to any foreigner, like those people who think they have rights just because they’re citizens.
I’m a little surprised by your question. There’s logic to this whole situation. Our supervisor was clear about that. I think I understand that logic. But actually, understanding it isn’t my job, is it? Who knows what some people would do with what I say? What I care about is my job.
Q. Perfectly logical, Mr. Investigator. Let’s get on with our interview. It would be interesting to our readers, who read about investigators but don’t exactly what they do, to read about your daily routine. Could you tell us what your days are like, say, for example, what was your day like today?
A. Sure. I had a productive day today, like so many others in recent months. My supervisor gave us our daily quotas for people we should bring in for questioning, a little higher than in recent weeks. I was a little surprised because I thought things were calming down, after so many weeks, months really, of hectic work. Tomorrow is April 24 so I thought things would quiet down.
But our supervisor analyzed the situation in the morning, brilliantly I would say, and the summary of it all was that we never know who, how or where things may become a threat to our national security.
Q. How do these quotas translate into individuals who you bring in for questioning to ensure the security of the state?
A. It’s simple. The answer is vigilance; that’s what our supervisor said. Keep your eyes ands ears open, he said. With so many people on the streets before and after the elections, it’s not difficult to imagine who could be an enemy of the state. It could be anyone and everyone. Then he gave us assignments, in addition to the quotas of people we had to bring in for questioning. These quotas have been running for weeks now. The idea has been to make as many families feel vulnerable as possible. Some of these families have members who had participated in the unsavory demonstrations against the results of the elections. Others might join them in the future. It was important, our supervisor said, that we take all possible measures against such subversive activities that threatened the security of the state. Brilliant, isn’t it?
Q. Your supervisor is so caring of the state, Mr. Investigator. But why did he have to worry so much more this morning?
A. We had to think of traitors and unpatriotic characters who might want to turn our national day of mourning (I think it has to do with the genocide) to a day of protest against our stability. Our wise supervisor insisted on stability. Our supervisor made sure that we did not misunderstand; some protests were to be tolerated. Burning Turkish flags would be fine; marching toward Dsidsernakaberd with suspicious fire in one’s eyes would not be.
Q. Did all of that mean that you had to have a higher quota of suspicious characters to interrogate than in other days?
A. I’m not sure I get your meaning. Our quotas vary: more today, less tomorrow. The numbers don’t matter, really. Defending national security is so important that it can accommodate variations in numbers. Our supervisor reminds us, always, that it is not up to us to think of these issues. As long as my supervisor says what we do and what we have to do is important for our national security, that’s good enough for me. Remember, it’s my supervisor who decides whether I have a job or not.
Q. You’re so thoughtful, Mr. Investigator. But does this bother you at all when you’re alone late at night? Do you ever have moments when you think?
A. You should realize that we’re not paid to think on our own. We’re part of an important institution that secures the future of the state. That’s what I explained to my 10-year old daughter a few days ago.
Besides, I make sure that I don’t have time to think. Once we’re all done with the routine and filled our daily quotas of interrogating citizens, we go out to drink before going home. Sometimes we exchange stories, although by now these are boring.
Q. That’s very considerate of you that you answered your daughter’s questions, Mr. Investigator, so many parents don’t bother. But let me ask you; are there still moments when you have doubts?
A. If I tell you a secret, will you promise not to publish it?
Q. Of course. I promised you full anonymity.
A. It happened two nights ago. I was on my way home when my neighbor and friend, Ashot, (we were neighbors so we had to be friends) stopped me on the street and confronted me. His son had been called in and interrogated by an investigator in my department. I knew the kid, of course. My neighbor wanted to know what it was all about and then he asked if I could do anything about the situation.
Q. Certainly being neighbors and friends don’t count when what matters is national security. So far I fully support your position, Mr. Investigator. If your neighbor has a son who threatens national security, he should be called in and interrogated, at the very least.
A. I knew you would understand. There are so many reporters who don’t.
Q. Can you recall another situation where you had to think?
A. This is not pleasant, but since this will not be made public, I have to mention a situation from last week. A colleague of mine had to bring in a cleaning woman from Pizza di Roma. I was told it was important for national security to destroy its owner. You know, the one they call Grzo.
Q. You mean Khachatur Sukiasyan?
A. Is that his real name? Well, whatever. We were told to find something wrong with their accounting and raise some questions about their taxes. Like it was done for that independent TV station in Gymuri. My colleague, who was placed in charge of the Grzo case, decided that the best way to get this Grzo character was to find something wrong with his tax reports. So they arrested and imprisoned the cleaning woman who worked there. This woman has two children and a mother to support. But it’s important for national security to destroy Grzo, and she was an easy target. So normally she should have signed whatever paper she was asked to sign.
She’s still in prison. We’ll let her go only when she signs an affidavit to the effect that Grzo falsified his accounting books. I can’t understand why she’s not signing the affidavit. She keeps arguing that she’s just a waitress or a cleaning woman, and has nothing to do with finances. I really don’t understand it. Doesn’t she care about her family as much as we do?
Q. Thank you, Mr. Investigator. In addition to the thousands who were called in for interrogations you have a hundred or two hundred who’ve been detained. Can you specify that number?
A. That would be revealing a state secret, wouldn’t it? Besides, I’m a single investigator and the total number does not interest me. I bring in the usual number of citizens to interrogate. This is the easy part of the work, and I like it. I have to admit, I get a little pleasure from being the master in a room where I can scare, threaten or even on occasion beat a citizen who sits there and can do nothing. Not so different from our fellow policemen on the streets. But all of this serves a higher purpose.
Q. How very enlightened on your part, Mr. Investigator, and very practical. Can you share with me why information on the detainees has not been revealed fully?
A. Look, I’m just an investigator, following instructions. I take care of my part of the assignments. I bring in some ten or twelve citizens, interrogate and scare them, and make sure that I have earned my pay by intimidating as may citizens as possible. We don’t want them on the streets; it’s as simple as that. In any form. Unless they’re shopping. You have to understand, even strollers are suspect.
Q. Some people are raising irrelevant issues regarding the charges against the detainees. You and your colleagues must have interrogated so many of them before they were imprisoned, as required by law. Can you discuss the charges against them?
A. That’s easy. There are so many charges that can be brought against these enemies of the state. Our laws are clear and they’re becoming even clearer with regard to individuals and groups that defy the existing order. That order is important to me.
Q. Can you help my readers understand the legal issues involved? I have heard that some European institutions— there are so many of them—have raised questions about the detainees. There are those who even consider these detainees “political prisoners.”
A. Oh, that’s ridiculous! We comply with everything the Europeans expect from us. If not today, then tomorrow. That’s what my supervisor told us. That’s good enough for me. And that should be good enough for the Europeans. At the end, who should be more important to me, westerners who can’t understand us, or my supervisor?
Q. I understand, Mr. Investigator. But you still did not say what these detainees are charged with? This could help renegades and foreigners, inside and out, to fully understand your position.
A. Oh, we have all kinds of laws that justify detaining them. If we don’t, I’m sure my supervisor and his supervisors will create them. Not that difficult. But as an investigator for the authorities, I have to understand what I’m dealing with.
The president and my supervisor have explained it. From what I can tell, these detainees are guilty of one simple crime: the crime of exercising citizenship.
Where does that leave our national security if so many citizens exercised citizenship? Don’t you agree?
Q. Oh, you’re so inspiring and so, so selfless!
